|
Styczeń - Luty 2000 r. | Tom 134 |
![]() |
|
Przemiany
zachodzące w świecie współczesnym oraz przyspieszone tempo życia, jak również
urok technizacji rodzą pokusę łatwizny i odejścia od "pracy nad sobą".
Z drugiej strony potrzeba rozwoju życia duchowego jest integralną częścią
ludzkiej natury. Uobecnia się ona i domaga realizacji szczególnie w okresie
pojawiających się na świecie niepokojów, których dzisiaj nie brakuje. Liderzy
różnych ruchów areligijnych, wykorzystując taką właśnie sytuację, oferują
"nowe przebudzenie" najczęściej w świetle irracjonalnej doktryny. Proponują
często życie duchowe jako ćwiczenie relaksacyjne, wykorzystując ku temu
zazwyczaj niechrześcijańską antropologię i psychologię, brak wiedzy oraz
różne formy okultyzmu. Wszystko to stanowi wyraz buntu człowieka przeciw
Bogu, co niestety nie jest stanem szybko przemijającym. Spotyka się on
z aprobatą tych, którzy nie odnaleźli swego miejsca w Kościele i którzy
w zmaterializowanym świecie szukają li tylko wartości duchowych. Takie
ujęcie duchowości, czyli życia wewnętrznego człowieka, prowadzi do jego
karykatury i kultu własnego "ja", do ambicji stworzenia "nowego" świata,
który nie będzie odwoływał się do rzeczywistości Jezusa Chrystusa, lecz
do jakichś sił i kosmicznych zjawisk, czy też wreszcie do możliwości drzemiących
w samym człowieku. Szukanie tego, co ma niezbicie świadczyć o istnieniu
innego wymiaru rzeczywistości, w istocie może stać się wtedy jedynie dążeniem
do zjawisk niewłaściwie ukierunkowanej ciekawości.
Mając na uwadze fakt wejścia w Trzecie Tysiąclecie, można przyjąć, że zainteresowanie ideologiami quasi religijnymi prawdopodobnie będzie się nasilało, dlatego teologia duchowości nie może nie podjąć zagadnienia duchowego aspektu egzystencji człowieka, czyniąc to w świetle objawienia i nauki Kościoła. Współczesny człowiek poszukujący duchowego kontaktu z Bogiem musi umieć wybierać z różnego bogactwa tradycji, ideologii i różnych religii to, co go może umocnić w wierze, by po prostu nie stracić depozytu otrzymanego od Chrystusa. Dlatego Sekcja Teologii Duchowości ATK od 10 lat stara się ukazywać teologię życia wewnętrznego w świetle doktryny Kościoła, myśli polskiej duchowości, czyniąc to na tle duchowości Wschodu i Zachodu. Autentyczna bowiem duchowość powinna uwzględniać zarówno wysiłek człowieka i jego egzystencję, jak i działanie samego Boga. Poświęcenie specjalnego zeszytu "Ateneum Kapłańskiego" działalności Sekcji Duchowości ATK jest nie tylko wyrazem aktualności tej dziedziny wiedzy teologicznej w obecnych czasach, ale jest także wyrazem uznania dla pracy dydaktycznej i dla badań naukowych, prowadzonych przez jej pracowników. Jest po prostu wyrazem uznania dla teologii duchowości, która ukazuje drogę głębokiego zjednoczenia z Bogiem w Chrystusie i we wspólnocie Kościoła. Z racji tegoż jubileuszu pragnę złożyć wyrazy podziękowania wszystkim współpracownikom, doktorom i studentom, siostrom i księżom, którzy wnosili swój udział w dzieło pracy naukowo-badawczej Sekcji. Szczególne słowa wdzięczności kieruję pod adresem ks. prof. dra hab. Stanisława Olejnika, organizatora teologii duchowości na Wydziale Teologicznym ATK do roku 1989. Wdzięcznym sercem obejmujemy także J.E. Kard. Józefa Glempa, Prymasa Polski oraz ks. abpa dra Stanisława Nowaka, metropolitę częstochowskiego, dziekując zarazem za patronowanie i wspieranie wysiłków Sekcji. Warszawa
ks. Stanisław Urbański
|
"Ateneum Kapłańskie" 1999