UROCZYSTOŚĆ ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO

EWANGELIA J 20, 19-23

Niedziela Zesłania Ducha Świętego kończy Okres Wielkanocny - od jutra ponownie rozpoczyna się Okres Zwykły.

Pan, dając swoim uczniom władzę odradzania ludzi w Bogu, rzekł im: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego".

Po Wniebowstąpieniu Pana, w dniu Pięćdziesiątnicy zstąpił na uczniów Duch Święty, który ma władzę nad wszystkimi narodami, aby wprowadzić je do Życia i aby otworzyć Nowe Przymierze. Dlatego wszystkimi językami śpiewali oni wspólnie hymn ku chwale Boga, a Duch Boży łączył w jedno oddalone od siebie ludy i składał Ojcu w darze pierwociny ze wszystkich narodów.

Na Panu spoczął Duch Boga, "Duch mądrości i rozumu, Duch rady i męstwa, Duch wiedzy i bojaźni Boga". Pan zaś tego Ducha dał Kościołowi, zsyłając z niebios Pocieszyciela na całą ziemię, tam właśnie, "gdzie szatan, wedle słów Zbawiciela, spadł z nieba jak błyskawica". Ta ożywcza rosa Boża jest nam konieczna, abyśmy nie zostali spaleni i nie stali się bezużyteczni, a jak mamy oskarżyciela, mieli również Obrońcę. Pan powierzył Duchowi Świętemu swoją własność, to jest człowieka...

UROCZYSTOŚĆ WNIBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO

EWANGELIA Łk 24, 46-53

Wniebowstąpienie jest dniem królewskiej intronizacji Chrystusa, tryumfem, jaki przygotowuje swojemu Synowi Bóg Ojciec. Stąd wiele radości w tekstach liturgicznych. Jest ono też poręczeniem powtórnego przyjścia Chrystusa: "Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba" (Dz 1, 11). Chrystus powróci dla ostatecznego tryumfu dobra: powróci, by oddać swemu Ojcu wszystko, by zgromadzić wszystkich i wszystko w Kościele. Wniebowstąpienie jest nie tylko ostatecznym i uroczystym wywyższeniem Jezusa z Nazaretu, ale również zadatkiem i gwarancją wywyższenia, wyniesienia do chwały natury ludzkiej. Nasza wiara i nadzieja chrześcijan zostają dzisiaj umocnione i utwierdzone, bowiem jesteśmy zaproszeni nie tylko do tego, by rozważać własną małość, słabość i ubóstwo, ale także ową przemianę wspanialszą aniżeli samo dzieło stworzenia, "przemianę", której Chrystus w nas dokonuje wówczas, kiedy jesteśmy z Nim zjednoczeni dzięki łasce i sakramentom.

Ogłoszenie

VI Niedziela Wielkanocna

EWANGELIA J 14, 23-29

Całe nauczanie Chrystusa jest przygotowaniem do rozstania, a wszystko to, co mówi przekonuje do zachowania przykazań w czym wyraża się miłość. Obecność Ducha ma być nadzieją dla uczniów, których Jezus nie chce zostawić jak sieroty. Oni Go znają, co więcej On już przebywa u nich, ale stanie się jeszcze coś bardziej znamiennego, bo On w nich będzie. Trwający w Nim odczują Jego obecność w sobie. Dlatego kto miłuje Ojca, miłuje i Syna, a kogo Syn miłuje będzie umiłowany na zawsze. O tej miłości Jezus mówi ponownie, gdy kończy naukę o Pocieszycielu i swoim powtórnym przyjściu.

V Niedziela Wielkanocna

EWANGELIA J 13, 31-33a. 34-35

Ten fragment Ewangelii ukazuje przełomowy moment w życiu Jezusa i zarazem w dziejach świata. Została wprawiona w ruch machina, która miała doprowadzić do śmierci Jezusa, a tym samym do naszego zbawienia. Dla nas, z ludzkiego punktu widzenia, jest to tragiczna hańba i klęska: zdrada, nienawiść, niesprawiedliwość, które spowodowały śmierć Jezusa. Ale z Bożego punktu widzenia jest to godzina chwały i tryumfu miłości, godzina zwycięstwa nad śmiercią i grzechem, godzina zbawienia. Już wcześniej Piotr się temu sprzeciwił. Nie chciał krzyża, nie chciał, żeby Jezus umierał, bo w tej śmierci widział tylko klęskę. My myślimy bardzo podobnie. Trudno jest nam zrozumieć i zaakceptować, że do zbawienia potrzebny był krzyż i śmierć Syna Bożego. Może dlatego tak się przeciwko temu buntujemy, bo czujemy się winni i współodpowiedzialni za tę śmierć. Ostatecznie to nasze grzechy wymagały zadośćuczynienia i to one spowodowały śmierć Jezusa. Krzyż jest dla nas wyrzutem sumienia, jest oskarżeniem: zobacz, co spowodował twój grzech! Gdyby nie ludzkie grzechy, krzyż nie byłby potrzebny. Nic więc dziwnego, że wolelibyśmy inny sposób zbawienia. Ale innego sposobu nie ma.

III Niedziela Wielkanocna

EWANGELIA J 21, 1-19

Godna uwagi jest wzmianka, że pierwszy rozpoznaje Jezusa uczeń umiłowany, czyli Jan Ewangelista. Jego łączyły z Jezusem specjalne więzi miłości. Skoro pierwszy Go rozpoznał, to znaczy, że najkrótszą drogą do poznania Jezusa jest właśnie miłość bazująca na mocnej wierze (on wytrwał pod krzyżem). To miłość otworzyła mu oczy serca.

II Niedziela Wielkanocna - Miłosierdzia Bożego

Druga Niedziela Wielkanocna obchodzona jest w Kościele katolickim jako Niedziela Miłosierdzia Bożego. Prosił o to Jezus objawiający się siostrze Faustynie Kowalskiej.

Bóg jest miłosierny. Zwykle mówimy tak, gdy oddajemy się pod Jego opiekę lub kiedy czujemy Jego wsparcie w trudnych sytuacjach życiowych. Potocznie rozumiemy miłosierdzie jako gotowość przyjścia z pomocą potrzebującemu. W szczególny sposób do tajemnicy Miłosierdzia Bożego zbliżyła się św. Faustyna. To dzięki niej lepiej dziś rozumiemy jego głęboki sens.

Po pierwsze: ufaj

Istotą kultu Miłosierdzia Bożego jest ufność Bogu. Warto pamiętać o słowach, które napisała św. Faustyna: "Kiedy jest dusza moja udręczona, myślę tylko tak; Jezus jest dobry i pełen miłosierdzia, a choćby się ziemia usunęła spod stóp moich, nie przestanę Mu ufać" (Dz. 1192). Na podstawę ufności składa się przede wszystkim pięć cnót: wiara, nadzieja, miłość, pokora i skrucha. Ufność otwiera serca ludzi na przyjęcie darów Miłosierdzia Bożego. Ufającemu gwarantuje obfitość łask potrzebnych do uczciwego życia. Przytoczymy tu słowa Jezusa zapisane przez św. Faustynę: "Łaski z mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma" (Dz.1578).

Po drugie: bądź miłosierny

Drugim podstawowym elementem nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego - obok ufności - jest okazywanie miłosierdzia wobec bliźnich. Gotowość przyjścia z pomocą drugiemu człowiekowi powinna wynikać z miłości do Boga. Akt miłosierdzia można spełnić przede wszystkim poprzez dobry uczynek, jeśli nie jest to możliwe - poprzez dobre słowo, a gdy i ku temu nie ma sposobności - przez modlitwę. Jak wielką wagę Bóg przywiązuje do okazywania miłosierdzia bliźnim, świadczą słowa Jezusa, które usłyszała św. Faustyna: "Jeżeli dusza nie czyni miłosierdzia w jakikolwiek sposób, nie dostąpi miłosierdzia mojego w dzień sądu" (Dz. 1317).

EWANGELIA J 20, 19-31