Proboszczowie - Parafia Piotra i Pawła w Ciechocinku

Przejdź do treści

Menu główne:

Proboszczowie

Duszpasterze > Pracujący w naszej Parafii

TADEUSZ KORPUSIŃSKI

   Tadeusz Korpusiński (Korpusik) 1933-1995, dziekan kleczewski, kapelan papieski, syn Antoniego i Teofilii Gawryszewskiej, urodzony 23 II 1933 r. w miejscowości Szczuka pow. Brodnica. W 1951 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące w Brodnicy. Został wyświęcony na kapłana w dniu 14 VII 1957 r. Wkrótce potem objął wikariat w parafiach Lubotyń (1957-1959) i Sadlno (1959-1961). W 1961 r. został skierowany na studia do Lublina. Po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, w 1967 r. podjął studia Lowanium (Belgia), kończąc je z tytułem doktora w 1971 r. Od 1972 r. rozpoczął wykłady w seminarium włocławskim, które prowadził aż do śmierci. W latach 1972-1973 był kapelanem sióstr. Od 1973 do 1974 r. pełnił obowiązki proboszcza w Racięcicach, a później w Ślesinie (1974-1982) i Wrzącej Wielkiej (1982-1988), gdzie przyczynił się do budowy kościoła filialnego w Kiełczewie. W latach 1990-1993 był proboszczem w parafii Kikół. W dniu 28 II 1993 r. został instytuowany na probostwo w Ciechocinku. Zmarł w dniu 3 III 1995 r. i został pochowany w rodzinnej parafii Szczuka. Sprawował urząd dziekana kiełczewskiego i posiadał godność kapelana Jego Świątobliwości. Był członkiem diecezjalnej Komisji Egzaminacyjnej, Liturgicznej i Sztuki Kościelnej oraz Rady Duszpasterskiej.


ANTONI OWCZAREK

   Antoni Owczarek (1930-1993), dziekan nieszawski, kapelan papieski, urodzony 7 IV 1930 r. w Sierakowicach k/Skierniewic, z ojca Józefa i matki Heleny z Kalatów Uczęszczał do szkoły powszechnej w Skierniewicach. W 1947 r. poważna choroba spowodowała u niego nieuleczalną wadę serca. W 1951 r. ukończył w Skierniewicach Gimnazjum im. B. Prusa. W lipcu tego roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. 14 VII 1957 r. przyjął święcenia kapłańskie. Podjął pierwszą pracę jako wikariusz w Warcie, przechodząc w 1959 r. na wikariat w Chodczu (pracował tam do 1961 r.). Następnie był wikariuszem w parafii św. Mikołaja w Kaliszu (1961-1966), Turku i w Grzymiszewie. W 1967 r. został proboszczem w parafii Boryslawice, gdzie przeprowadził remont kościoła i restaurację polichromii oraz wybudował plebanię. W 1980 r. został skierowany do parafii w Ciechocinku Jako wikariusz adiutor in omnibus ks. Swiniarskiego, po śmierci którego w 1984 r. został proboszczem, sprawując urząd dziekana nieszawskiego i uzyskując godność kapelana Ojca św. W Ciechocinku pełnił obowiązki kapelana Rodziny Westerplattczyków i Hubalczyków, przeprowadził rozbudowę kościoła, był duchowym opiekunem rzemiosła i współzałożycielem Fundacji Samotnej Matki. Zmarł 23 I 1993 r. i pochowany został na miejscowym cmentarzu. Jest wspominany jako kapłan prawy, mądry i skromny, o nieopisanej dobroci. W czerwcu 1995 r. jego imieniem nazwano w Ciechocinku uliczkę przed wejściem do kościoła.

JÓZEF ŚWINIARSKI

   Józef Świniarski (1915-1984), dziekan nieszawski, syn Szczepana i Józefy z Wojtysiaków, urodzony 28 IX 1915 r. w Charłupi Małej k/Sieradza. W 1935 r. ukończył Gimnazjum im. Piusa X we Włocławku, a następnie tamtejsze Wyższe Seminarium Duchowne. W okresie okupacji uratował korony papieskie z cudownego obrazu Matki Boskiej Charłupskiej. Następnie powrócił do Włocławka by kontynuować studia. Został aresztowany wraz ze wszystkimi alumnami i profesorami seminarium w dniu 7 XI 1939 r. Po kilkumiesięcznym pobycie w więzieniu we Włocławku, 16 I 1940 r. przewieziono go do obozu przejściowego dla księży w klasztorze w Lądzie n/Wartą. Tutaj ukończył ostatni rok seminarium. 26 VIII 1940 r., przebywszy obóz w Szczyglinie, został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu, a stąd do Sachsenhausen. 14 XII 1940 r. znalazł się w Dachau, gdzie otrzymał numer obozowy 22 711. W Dachau przeprowadzano na nim eksperymenty medyczne. Po wyzwoleniu obozu, 29 VII 1945 r. został przewieziony do Francji, gdzie 29 VII 1945 r. przyjął święcenia kapłańskie w polskim kościele pw. NMP w Paryżu. Po powrocie do kraju, został prefektem kolejno w Koninie (1946-1949), Zduńskiej Woli (1949-1950), włocławskiej parafii św. Stanisława (1950-1951), katedrze włocławskiej (1951-1957) i kościele św. Jana we Włocławku (1960). Od 1952 r. pełnił obowiązki ojca duchownego Niższego Seminarium Duchownego, a od 1953 r. - spowiednika w Wyższym Seminarium Duchownym we "Włocławku. W 1960 r. został administratorem parafii w Nieszawie, a w latach 1970-1984 pełnił obowiązki proboszcza w Ciechocinku. W 1970 r. uzyskał godność prałata papieskiego i objął urząd dziekana nieszawskiego. W Ciechocinku był także opiekunem Domu Księży Emerytów. Zmarł 30 III 1984 r. i pochowany został na cmentarzu parafialnym w Ciechocinku.

RYSZARD JANECKI

   Ryszard Janecki (1918-1998), wicedziekan chodecki, syn Ignacego i Walerii z Agacińskich, urodzony 6 IX 1918 r. w miejscowości Pomiany pow. dobrzyński. Po ukończeniu nauki w Liceum im. Piusa X we Włocławku w latach 1932-1937, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Naukę przerwała woJ-na. W czasie okupacji przebywał w rodzinnej wiosce, pracując u Niemców. Po wyzwoleniu, ukończył Wyższe Seminarium Duchowne we Włocławku. 15 VI 1947 r. przyjął święcenia kapłańskie. Został skierowany Jako wikariusz do Tuliszkowa, następnie pracował w parafii w Zduńskiej Woli (1948-1949), parafii św. Józefa w Kaliszu (1949) i tamtejszej parafii pw. św. Mikołaja w latach 1949-1951. W 1950 r. uzyskał magisterium z teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a 6 lat później z prawa kanonicznego na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Kolejne placówki to Sieradz (1951-1952), parafia św. Stanisława we Włocławku (1952-1953) i przy katedrze włocławskiej (1953). W latach 1953-1965 był administratorem, a następnie proboszczem w Kłótnie (1953-1965). W 1966 r. został administratorem parafii w Ciechocinku, skąd w 1970 r. został skierowany do Przedcza. W 1985 r. objął parafię w Zgłowiączce, gdzie pracował do 1987 r. Był członkiem sądu kościelnego i referentem Kurii Diecezjalnej we Włocławku. Sprawował urząd wicedzieka-na chodeckiego. Od 1987 r. przeniesiony na emeryturę, zamieszkał w Dobrzyniu n/Wisłą, a następnie w Michelinie. Zmarł 27 II 1998 r. we Włocławku. Pochowany został w Dobrzyniu.

 FRANCISZEK CIEŚLAK

   Franciszek Cieślak (1908-1975), dziekan koniński i nieszawski, szambelan papieski. Urodził się 26 VIlI 1908 r. w Gałkach, pow. Opoczno. Ukończył Liceum im. Piusa X we Włocławku, a w 1932 r. - włocławskie Seminarium Duchowne. Pierwsze lata kapłaństwa spędził we Włocławku, jako prefekt szkół podstawowych, a potem - Gimnazjum im. J. Długosza. W 1939 r. ukończył studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim i 1 września tego roku objął stanowisko wikariusza - prefekta w Słupcy. Stamtąd pomagał aresztowanym kapłanom, przebywającym razem z biskupem M. Kozalem w Lądzie, a gdy i jemu groził obóz koncentracyjny, schronił się u~ Warszawie. Tam pracował w PCK. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócił do Włocławka, gdzie otrzymał administrację parafii Konin, Stare Miasto i Sławsk oraz urząd dziekana konińskiego. W 1946 r. biskup K. Radoński powołał go na stanowisko dyrektora, a następnie prezesa Związku diecezjalnego „Caritas". W 1950 r. został referentem duszpasterskim, a niedługo potem ponownie dziekanem i proboszczem konińskim, otrzymując jednocześnie od Stolicy Apostolskiej, w uznaniu zasług, godność szambelana papieskiego. Z powodu złego stanu zdrowia (choroba serca) w 1958 r. przeszedł z parafii w Koninie do parafii w Aleksandrowie Kuj. W 1960 r. biskup A. Pawłowski powierzył mu parafię w Ciechocinku. Z powodu nadwątlonych sił zrezygnował wkrótce ze stanowiska dziekana nieszawskiego, a potem i - probostwa w Ciechocinku. W roku 1970 przyjął parafię w Starym Mieście. Zmarł tutaj, nagle 6 I 1975 r.

SERAFIN OPAŁKO

   Serafin Opałko (1911-1986), kanonik gremialny kolegiaty kaliskiej, podpułkownik WR syn Wojciecha i Marty z Płócienniczaków. Urodził się 10 VIII 1911 r. w Jaroszewiczach. Ukończył Szkołę Podstawową w Rychwale, następnie Gimnazjum Księży Misjonarzy w Kazimierzu Biskupim, skąd po 3 latach nauki przeniósł się do Gimnazjum Diecezjalnego w Częstochowie. W 1930 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Krakowie. W 1937 r. uzyskał tytuł mgra teologii. Dnia 29 VI 1937 r. przyjął święcenia kapłańskie. Następnie, do 1938 r. był wikariuszem w parafii Skomlin, a później wikariuszem i prefektem w Żarkach (1938-1945). W czasie II wojny uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. W 1940 r. zorganizował w Łaskach komórkę Związku Walki Zbrojnej, przemianowanego później na AK. Był szefem skrzynki kontaktowej oraz kapelanem oddziałów leśnych inspektoratu “Iglarnia" w lasach Złotego Potoku. Prowadził wywiad na rzecz AK. Posiadał stopień majora. W końcu lutego 1948 r., ze względu na swoją działalność partyzancką, musiał opuścić parafię. Wyjechał do diecezji włocławskiej. Miał przygotowane fałszywe dokumenty na nazwisko księdza Wawrzyńca Domagały Zamieszkał w rodzinnych stronach i sprawował opiekę duszpasterską w parafii Grochowy, Rychwał i Dzierzbin. W październiku 1948 r. został przeniesiony do Złoczewa. Następnie został rektorem kościoła poklasztornego w Kościelcu Kolskim. W latach 1948-1960 pełnił obowiązki proboszcza w Ciechocinku. Wadze komunistyczne czyniły wszystko by go usunąć. Nie zatwierdzono jego nominacji w parafiach w Uniejowie, Słupcy, Włocławku. Dopiero po licznych przetargach, uzyskał instytucję na probostwo w Radziejowie Kuj. (1960). W 1971 r. przeszedł na probostwo w Kole, gdzie zmarł na atak serca l VIII 1986 r. Piastował liczne urzędy: dziekana - radcy Kurii Diecezjalnej we Włocławku ds. duszpasterskich, przewodniczącego Komisji Diecezjalnej ds. Śpiewu i Służby Liturgicznej. Był delegatem biskupa ordynariusza do wizytacji parafii. W 1967 r. został obdarzony przywilejem noszenia rokiety i mantoletu, w 1975 r. mianowany kanonikiem honorowym kolegiaty kaliskiej, w 1982 r. - kanonikiem gremialnym Kapituły Kaliskiej, a w 1986 r. II prałatem honorowym Jego Świątobliwości. Jego staraniem wybudowano dwa kościoły w Ochlach i Kole, odrestaurowano farę kaliską. Ks. Opałko został odznaczony Orderem "Wojennym, Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem "Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, trzykrotnym medalem “Polska Swemu Obrońcy" i Krzyżem Armii Krajowej. W 1975 r. awansowano go do stopnia podpułkownika i odznaczono Medalem Zwycięstwa i Wolności oraz Brązowym Medalem Zasługi dla Obrony Kraju.

WŁADYSŁAW MIRSKI

   Władysław Mirski (Miemca) 1896-1950, doktor literatury, kanonik katedry włocławskiej, urodzony 26 V 1896 r. w Felinowie pow. wieluński, z ojca Józefa i matki Józefy z Rutkowskich. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Pyzdrach. W 1911 r. rozpoczął naukę w Gimnazjum Salezjanów w Oświęcimiu, którą kontynuował w Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Warszawie. W 1915 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie objął redakcję pisma alumnów “Przedświt". W 1921 r., po uzyskaniu święceń kapłańskich, został wikariuszem w Kłobucku, a potem w Krzepicach. W 1922 r. został skierowany na studia do Krakowa, gdzie zgłębiał literaturę polską i francuską. Tamże uzyskał dyplom nauczyciela gimnazjalnego, a wkrótce także tytuł doktorski. W 1928 r. podjął pracę jako nauczyciel literatury polskiej w Gimnazjum im. Piusa X we Włocławku. Siedem lat później został dyrektorem tejże placówki i pozostawał nim aż do wybuchu wojny. Następnie pracował Jako kapelan w Warszawie. Po zajęciu stolicy przez wojska niemieckie, dostał się we wrześniu 1939 r. do niewoli, z której wydobył go kolega szkolny Antoni Nowiński. Powrócił do Warszawy Ostrzeżony przed grożącym mu aresztowaniem przez ks. kań. Mieczysława Chwilowicza, schronił się w Mąkolnie u ks. Gąsowskiego. Następnie przebywał w Sosnowcu, Ostrowach Górniczych, w 1941 r. w Dankowie i na koniec we wsi Grabówka. Po wyzwoleniu, w 194.5 r. powrócił do Warszawy. Nie przyjął stanowiska rektora w częstochowskim Seminarium Duchownym i wyjechał do Włocławka, gdzie zorganizował Gimnazjum i Liceum im. J. Długosza oraz objął katedrę wymowy w Wyższym Seminarium Duchownym. W listopadzie 1945 r. wszedł w skład komitetu redakcyjnego “Ładu Bożego". W 1945 r. objął parafię Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Ciechocinku, dokąd dojeżdżał na soboty i niedziele. 6 X 1945 r. uzyskał godność kanonika bazyliki katedralnej we Włocławku. Z Ciechocinka odszedł na własną prośbę l IX 1947 r. W czerwcu 1949 r. został zwolniony z obowiązków dyrektora gimnazjum we Włocławku. W tym czasie już chorował. Od l IX 1949 r. pełnił jeszcze obowiązki proboszcza w Koninie, gdzie zmarł 13 IV 1950 r. Posiadał duży talent literacki. W 1947 r. wydal książkę Dokąd pójdziemy. Pisał również wiele artykułów do “Ładu Bożego" i “Ateneum Kapłańskiego".

JAN STANISŁAW ŻAK

   Jan Stanisław Żak (1870-1943), kanonik honorowy kolegiaty kaliskiej, dziekan szadzki, działacz społeczny i patriotyczny. Urodził się 10 I 1870 r. we wsi Cynkowo pow. będziński, z ojca Szczepana i matki Katarzyny z Matyjów. Do szkoły podstawowej uczęszczał najpierw w Radomsku, później w Piotrkowie, gdzie ukończył też gimnazjum. W 1889 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku i po odbyciu studiów filozoficzno-teologicznych przyjął święcenia kapłańskie w dniu 6 I 1894 r. W latach 1894-1907 pracował na wielu placówkach, m.in. w Fraszce, Rząsnej, Wojkowie, Rzgowie, parafii św. Zygmunta w Częstochowie, Kowalu, Janiszewie. W latach 1904-1906 był proboszczem w Łobudzicach. Tutaj poświęcił się działalności patriotycznej, m.in. wprowadził j. polski do szkół, sądów i urzędów gminnych, za co władze carskie zesłały go do klasztoru w Oborach. Po zniesieniu stanu wojennego, pozwolono mu wrócić do swojej parafii. W 1906 r. został przeniesiony na probostwo do Poczesny, ale już w 1907 r. władze rosyjskie pozbawiły go probostwa za propagowanie J. polskiego. W ramach restrykcji nie mógł otrzymać żadnego stanowiska kościelnego ani spełniać funkcji kapłańskich, z wyjątkiem odprawiania mszy św. czytanej. Aby uniknąć zapłacenia kontrybucji w wys. 850 rubli, wyjechał 14 VII 1907 r. do Krakowa, gdzie został kapelanem Sióstr Służebnic Serca Jezusowego i uczęszczał jako wolny słuchacz na wydział prawny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Należał tutaj do Ligii Niepodległościowej i był członkiem Jej zarządu. W 1909 r. na wezwanie biskupa, przybył do Włocławka. We Włocławku rozpoczął redagowanie pisma religiJno-społecznego “Głos Wiary" (do 1914 r.). Jako “nieprawomyślny" nie mógł pełnić żadnych funkcji kościelnych, więc podstawiano innego redaktora naczelnego, którym był ks. Piorą Czapla, a potem szewc Józef Wróbel. W 1910 r. otworzył Księgarnię Kościelną pod nazwą Księgarnia Powszechna. Objął też kierownictwo Drukami Diecezjalnej. W latach 1911-1915 wydawał Kalendarz Powszechny Ilustrowany. Opublikował też wiele książek np. Życie katolickie w pouczających przykładach (3 tomy). Dlaczego nas bieda gniecie, Wskazówki dla uchodźców. Po wybuchu I wojny zawiesił wydawanie “Głosu Wiary", a zaczął drukować pismo codzienne o charakterze społeczno-patriotycznym “Ostatnie Wiadomości", przemianowane później na “Dziennik Powszechny", które do sierpnia 1918 r. było jedynym pismem codziennym na Kujawach. W dniu 28 VIII 1915 r. władze niemieckie zawiesiły druk pisma, a ks. Żak wysłany został do obozu koncentracyjnego w Stavelbergu. W niewoli niemieckiej, jako jeniec polityczny, przebywał do 30 II 1918 r. Ze Stavelbergu przeniesiono go do Celle Schloss w Hanoverze, a potem kolejno do Brandenbergu, Helstedt, Brunszwiku i w końcu do Gardenlegen. Pełnił tam funkcję kapelana jeńców polskich i rosyjskich, urządzał również kursy dla analfabetów. W 1917 r. z polecenia Rady Regencyjnej został przewodniczącym Komitetu Opieki dla Jeńców Polskich w Niemczech. Po powrocie do kraju nie odzyskał dawnych urzędów, ale w marcu 1918 r. został skierowany na probostwo w Zadzimiu. W 1920 r. uzyskał godność kanonika honorowego kolegiaty kaliskiej. Z Zadzimia został przeniesiony do Szadku, gdzie w latach 1923--1934 był proboszczem i sprawował urząd dziekana. Rozwinął tu działalność patriotyczną jako członek Wydziału Powiatowego. Za dotychczasowe zasługi odznaczony został Krzyżem Oficerskim Orderu “Polonia Restituta". Był zagorzałym przeciwnikiem kultu Piłsudskiego. Z tego powodu w 1934 r. musiał zrezygnować z probostwa w Szadku i przenieść się do Blaszek. Stąd w 1937 r., na własną prośbę, przeniesiony został na emeryturę i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Ciechocinku. 22 IX 1939 r., po aresztowaniu przez Niemców proboszcza w Ciechocinku, biskup Michał Kozal powierzył mu administrowanie tutejszą parafią. W lipcu 1941 r. został aresztowany. Po zwolnieniu z zatrzymania, ukrywał się w rejonie nadwiślańskim, pracując Jako robotnik rolny. W 1943 r. został przewieziony na leczenie do szpitala we Włocławku. Po wyjściu ze szpitala nadal ukrywał się przed Niemcami. Zmarł 30 VII 1943 r. we Włocławku i tamże został pochowany.

NIKODEM AST

   Nikodem Ast (1885-1943), kanonik honorowy kolegiaty kaliskiej. Urodził się 5 IX 1885 r. W 1903 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie został przyjęty na kurs n. Święcenia kapłańskie otrzymał 8 III 1908 r. Posługę duszpasterską rozpoczął jako wikariusz w Błarzkach (1908-1909), następnie w Turku (1909-1911), Sulejowie (1911-1912) oraz w parafii św. Barbary w Częstochowie (1912-1914). Po uzyskaniu zgody od biskupa, podjął studia w Akademii w Petersburgu, gdzie uzyskał tytuł mgr prawa kanonicznego. Po powrocie ze studiów został wikariuszem w parafii św. Jana we Włocławku (1918). Wkróce objął urząd kanclerza Kurii Diecezjalnej we Włocławku i notariusza w Sądzie Biskupim (1919-1922). Został również członkiem Consilium a vigiliantia. W tym czasie był także duszpasterzem wojskowym (do 1923 r.). Ze względu na słaby wzrok, poprosił jednakże biskupa o zwolnienie go z tych funkcji. W 1922 r. objął probostwo w Sompolu. W 1926 r. uzyskał godność kanonika honorowego kolegiaty kaliskiej. W tym samym roku został przeniesiony na probostwo do Chocenia, gdzie został członkiem dozoru szkolnego gminy Smiłowice i prefektem Szkoły Podstawowej w Choceniu. W miesiącach letnich kilkakrotnie wyjeżdżał za granicę: do Włoch w celach naukowych, do Francji i Niemiec celem zwiedzenia placówek duszpasterskich emigrantów polskich. W Choceniu sprawił duży dzwon i schody do kościoła, ogrodził murem i uporządkował cmentarz. Założył też Stowarzyszenie Młodzieży Polskiej, wprowadził 2 msze w niedziele i święta. W 1931 r. został przeniesiony na probostwo do Ciechocinka. Został tutaj członkiem Bratniej Pomocy Duchowieństwa Rzymskokatolickiego Diecezji Włocławskiej. W ramach działalności tego stowarzyszenia prowadził miejscowy Dom Księży Emerytów. Uczył także religii w szkole podstawowej. W 1936 r. wyjechał do Rzymu na Międzynarodowy Zjazd Związku Misyjnego Duchowieństwa w charakterze delegata diecezji włocławskiej. W 1937 r. sprowadził nowe dzwony do kościoła w Ciechocinku. Ogrodził również cmentarz murem ceglanym. Organizował pielgrzymki parafian do Częstochowy. We wrześniu 1939 r. został na krótko aresztowany przez Niemców. W październiku tego roku uciekł do Warszawy, gdzie potajemnie odprawiał msze w kościele św. Krzyża. Zmarł w Warszawie w 1943 r.

WINCENTY GMACHOWSKI

   Wincenty Gmachowski (1886-1942), doktor prawa kanonicznego, szambelan honorowy papieski, kanonik honorowy kolegiaty kaliskiej. Urodził się 17 XI 1886 r. w Czarnkowie pow. koniński. W latach 1904-1910 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Święcenia kapłańskie przyjął 12 VI 1910 r. Początkowo pracował jako wikariusz w Wolborzu. W 1913 r. podjął studia we Fryburgu. W 1915 r. objął wikariat w Piotrkowie Tryb., był również administratorem w Bogdanowie i w Parzymiechach. W 1916 r. rozpoczął pracę jako nauczyciel w Gimnazjum Sióstr Zmartwychwstanek i p. Słowikowskiej w Częstochowie. Równolegle pracował w sądzie biskupim w Częstochowie. W listopadzie 1920 r. został skierowany na dokończenie studiów prawniczych na Uniwersytet Gregoriański, gdzie w 1922 r. uzyskał tytuł doktora prawa kanonicznego. 12 XII 1922 r. został mianowany kanclerzem Kurii Biskupiej we Włocławku. Od 30 XII 1922 r. wykładał prawo kanoniczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, a l IX 1922 r. został obrońcą węzła małżeńskiego, l n 1926 r. uzyskał godność kanonika honorowego kolegiaty kaliskiej i szambelana honorowego Jego Świątobliwości. Po śmierci biskupa włocławskiego S. Zdzitowieckiego został zwolniony ze wszystkich urzędów kurialnych. Wkrótce mianowano go Jednak sędzią prosynodalnym. W 1929 r. objął probostwo w Ciechocinku, z którego 22 VI 1931 r. przeniesiony został na probostwo w Opatówku, a stąd - 29 XG 1936 r. - na parafię w Wójkowie. W okresie okupacji, został aresztowany w dniu 6 X 1941 r. i internowany w Konstantynowie. 30 X 1941 r. przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Dachau. Otrzymał numer obozowy 28 269. Zmarł z głodu i wyczerpania 7 III 1942 r. Jego ciało zostało spalone w obozowym krematorium.

JULIAN BRYLIK

   Julian Brylik (Brylikowski) 1869-1943, dr filozofii, dziekan łaski i stawski, kanonik honorowy kolegiaty kaliskiej. Urodził się l I 1869 r. Mając 19 lat wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie w latach 1889-1892 ukończył 4 kursy. Później przebywał na studiach zagranicznych (w Lowanium?), skąd powrócił w 1892 r. z tytułem doktora (prawdopodobnie filozofii). W tymże roku zmienił nazwisko na Brylik. Święcenia kapłańskie przyjął 25 VIII 1892 r. W latach 1892-1895 był wikariuszem przy kolegiacie kaliskiej, następnie wikariuszem w parafii św. Zygmunta w Częstochowie (1895-1899) i przez kolejne 8 lat -wikariuszem w kościele podominikańskim pw. św. Doroty w Piotrkowie Tryb. W 1907 r. został proboszczem w Rozprzy, a w 1911 r. - proboszczem i dziekanem w Łasku. W latach 1914-1920 przebywał w Rosji (brak wiadomości w jakim charakterze). Po powrocie objął probostwo w Koźminku i uzyskał godność kanonika honorowego kolegiaty kaliskiej. W latach 1922-1926 był proboszczem w Błarzkach i prefektem w tamtejszym gimnazjum żeńskim, pełniąc jednocześnie obowiązki dziekana stawskiego. Ostatnie probostwo objął w Ciechocinku (1926-1928). W 1928 r. przeszedł na emeryturę i wyjechał na Węgry. Zmarł w Budapeszcie w lipcu 1943 r.

JAN SOWIŃSKI

       Jan Sowiński (1888-1943), kanonik honorowy kolegiaty kaliskiej, dziekan nieszawski i zagórowski. Urodził się 17 X 1888 r. we wsi Folwarki pod Radomskiem; ojciec Paweł, matka Maria z Zawadzkich. Uczęszczał do Gimnazjum im. F. Fabianiego w Radomsku, a następnie do Gimnazjum im. Redkego w Częstochowie. W 1901 r. ukończył Wyższe Seminarium Duchowne we Włocławku. Dalsze studia podjął w Akademii Petersburskiej, Jednakże ze względu na chorobę płuc, przerwał je po 2 latach. Święcenia kapłańskie przyjął 4 VI 1908 r. Od 9 VIII 1908 r. pracował Jako wikariusz w parafii św. Barbary w Częstochowie, gdzie do 1917 r. był Jednocześnie prefektem w szkołach, kapelanem szpitala zakaźnego, spowiednikiem w przytułku Sióstr Magdalenek i więzienia w Grabówku. 30 V 1917r. został wikariuszem w Raciążku, a 8 III 1918 r. pierwszym proboszczem parafii w Ciechocinku. Uczył tutaj także religii w szkole podstawowej. Został mianowany wicedziekanem, a 6 II 1925 r. - dziekanem nieszawskim. Był członkiem Powiatowej Rady Szkolnej w Nieszawie. Dzięki jego staraniom powstał w Ciechocinku Dom Księży Emerytów (1919). W 1924 r. sprowadził do Ciechocinka siostry Franciszkanki Rodziny Maryi. 28 II 1926 r. przeszedł na probostwo i dziekanię do Zagórowa. W 1933 r. wziął udział w pielgrzymce do Ziemi św. Opracował monografię historyczną parafii zagórowskiej. W czasie okupacji dojeżdżał do obozu przejściowego dla księży w Lądzie n/Wartą, dowożąc żywność, pieniądze i przekazując wiadomości. Został aresztowany w Lądzie 26 VIII 1940 r. i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen (blok 17), a następnie 14 XII 1940 r. do Dachau, gdzie zmarł na atak serca 15 II 1943 r. Ciało jego zostało spalone w obozowym krematorium.

 


 

Copyright 2015. All rights reserved.
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego