147 (2006), z. 3(586)

listopad . grudzień 2006 r.

Do strony głównej

Autor artykułu jest emerytowanym profesorem teologii duchowości, twórcą Sekcji Duchowości przy Wydziale Teologicznym KUL i Sekcji Teologów Polskich, inicjatorem Tygodni Duchowości i serii wydawniczej Homo Meditans, ekspertem VIII Zwyczajnego Synodu Biskupów w Rzymie.

Opracowanie ks. prof. Słomki ze wszech miar zasługuje na uznanie ze względu na podjęty problem i ważność omawianego zagadnienia. Autor snuje refleksję nad odpowiedzią teologii duchowości katolickiej na zagrożenia i bezdroża ludzkiego życia. Posługując się swoistym kluczem: rozbrat z Prawdą i prawdą, rozbrat z Dobrem i dobrem oraz rozbrat z Pięknem i pięknem, daje wgląd nie tylko w zjawiskowe ujmowanie zagrożeń i bezdroży, ale w samo ich źródło. Zakres teologii duchowości katolickiej, zdaniem ks. Słomki, pozostaje w służbie doskonałości i prawdziwego szczęścia człowieka aż do szczytów mistycznej komunii z Bogiem i całym Bożym stworzeniem.

Artykuł został napisany w iście mistrzowskim stylu, stanowi zachętę do dalszych twórczych poszukiwań nad odpowiedzią teologii duchowości na zagrożenia i bezdroża ludzkiego życia.

 

Strona główna | Zeszyt bieżący | Pomoce homiletyczne | Informacje dla autorów
Zeszyty archiwalne | Redakcja | Kontakt

 

"Ateneum Kapłańskie" 1999-2006