147 (2006), z. 3(586)

listopad . grudzień 2006 r.

Do strony głównej

Autor omawia ascezę rozumianą w aspekcie psychologii eklezjalnej. Ukazuje, czym się charakteryzuje psychologia eklezjalna, czym wyróżnia się od psychologii religii. Stwierdza, że jest ona ascezą relacyjną, znajdującą swój sens wówczas, gdy prowadzi człowieka do głębszej spójni z Chrystusem.

Asceza należy do wewnętrznej kondycji człowieka, bowiem dzięki niej człowiek nabywa słusznego hartu w życiu. Autor stwierdza, że dopóki nie będzie Chrystusa w psychologii, ta ciekawa dyscyplina będzie mijała się z człowiekiem, nie zrozumie godności i wartości osoby ludzkiej.

 

Strona główna | Zeszyt bieżący | Pomoce homiletyczne | Informacje dla autorów
Zeszyty archiwalne | Redakcja | Kontakt

 

"Ateneum Kapłańskie" 1999-2006