ZESZYT 3 (583) Tom 146

maj - czerwiec 2006 r.

Do strony głównej

 

Wśród wyzwań pastoralnych, które czekają na podjęcie działań duszpasterskich przez Kościół, pojawia się szeroko pojęta opieka charytatywna nad ludźmi w podeszłym wieku. Jest to nowe wyzwanie pastoralne, a jego ważność objawia się w kontekście obecnej sytuacji, którą cechuje niepewność na płaszczyźnie kulturalnej, antropologicznej, etycznej i duchowej. Stan ducha wielu chrześcijan wskazuje na to, że są zdezorientowani, niepewni, pozbawieni nadziei (EiE 7). Objawia się to utratą pamięci i dziedzictwa chrześcijańskiego, któremu towarzyszy swego rodzaju praktyczny agnostycyzm i obojętność religijna, wywołująca u wielu współczesnych ludzi wrażenie, że żyją bez duchowego zaplecza, niczym spadkobiercy, którzy roztrwonili dziedzictwo pozostawione im przez historię (EiE 7).

Jan Paweł II, w Liście do ludzi w podeszłym wieku, jeden z fragmentów zatytułował: Trudne stulecie otwarte na przyszłość nadziei. W swojej refleksji na ten temat podkreśla, że zwracając się do ludzi starszych, zdaje sobie sprawę, iż mówi do tych i o tych, którzy przeszli już długą drogę (por. Mdr 4, 13). Bolesną prawdą jest jednak to, że minione stulecie przyniosło straszliwe cierpienia, które naznaczyły życie wielu milionów ludzi. Te smutne wspomnienia i ta bolesna rzeczywistość, nie mogą jednak przysłonić licznych znaków pozytywnych, które stanowią zalążki nadziei na trzecie tysiąclecie. Na pierwszym miejscu wymienić należy nową świadomość powszechnych praw człowieka. Jest to tylko jeden z powodów, dla których trzeba wyrazić wdzięczność Bogu. Poza tym "nawet z cierpień naszego pokolenia wyłania się jakieś światło, zdolne rozjaśnić lata naszej starości. W ten sposób potwierdzona zostaje zasada, do której chętnie odwołuje się wiara chrześcijańska: " (LLPW 4).

Trudności świata współczesnego, zwłaszcza kryzys rodziny, a także kultura "ukrywanej śmierci" domagają się całościowego spojrzenia na problem starości w dzisiejszym społeczeństwie. Celem tego artykułu było ukazanie różnych aspektów starości i wskazanie na możliwości wypracowania nowych sposobów działania duszpasterskiego, jakich wymaga współczesny Kościół. Z przeprowadzonej refleksji wynika, że troska o ludzi chorych, duszpasterska i charytatywna opieka nad nimi, domagają się przede wszystkim odkrycia i ciągłego rozbudowywania aktywnej postawy wszystkich członków Kościoła w tej dziedzinie. To natomiast, co w tej chwili można nazwać duszpasterstwem ludzi starszych, wymaga szczególnego zaangażowania duszpasterzy na każdym poziomie życia Kościoła. Jest to również zadanie dla teologów, zwłaszcza pastoralistów. Właściwa zaś perspektywa pastoralna duszpasterskiej i charytatywnej opieki nad ludźmi starszymi ukazuje się w świetle, którego źródłem jest osoba sługi Bożego Jana Pawła II.

 

Strona główna | Zeszyt bieżący | Pomoce homiletyczne | Informacje dla autorów
Zeszyty archiwalne | Redakcja | Kontakt

 

"Ateneum Kapłańskie" 1999-2006